పునరపి...
నవోదయ వైకుంఠపురం లో జరిగిన ఘట్టం.
గొంతులో శివుడు గరళం దాచినట్టు. కిట్టు తన పొట్టలో ఒక చేదు నిజాన్ని దాచాడు, అది వాడికి పుట్టుకతో వచ్చిన దోషం. చిన్న పేగు చివరికి 2 అంగుళాల దూరంలో, 2 సెంటీమీటర్ల పరిమాణంలో ఉంది ఒక అవశేషం. అది ఉండేది 100 లో ఇద్దరికి, గాని అది నొప్పి కనిపించేది ఇంకో 200 లో ఇంకొక్కరికి.
ఎప్పుడో సరదాగా ఆడుకునే సమయంలో నో, చదువుకునే మధ్య లోనో , ఒక చిన్న నొప్పి మొదలయ్యేది. అది రాగానే వీడికి చిన్న అనుమానం మొదలయ్యేది. బంగాళాఖాతం లో అల్పపీడనం, వాయుగుండమై, వాయు గుండం తుఫానుగా, తుఫాను పెను తుఫానుగా మారే ట్టు ఒకోసారి అది పూర్తిగా మనిషిని విసిరి పరేసేది. కానీ ఒకడి సారి చెడుమదురు గాలి లా తనంతట తాను పోయేది.
ఎవ్వరితోనూ చెప్పుకోలేని బాధ. చెప్పినా వినే వారికి అర్థం కాని బాధ . బయటికి ఏమి కనిపించదు నొప్పి తార స్తాయికి చేరే వరకు.
నోట్లో నీరు కూడా పోసే ప్రసక్తి లేదు, లాలాజలం కూడా మింగితే బయటి కి వచ్చే బాధ. ఊపిరి తప్ప తీసుకోలేని నొప్పి. కుప్ప కూలేవాడు ఒక చోట.
విశ్వానికి ఒక గడియారం ఉంటే , ఆ గడియారం లోలకం నెమ్మదైనట్టు ఉండేది. ఒక్కో క్షణం యుగం లా గడిచింది.
ఎదురుగా ఉన్న బంగారయ్య, వేరేవాడు గొడవ పడుతున్నారు, ఎవరు సిక్ లీడర్ అని. బంగారయ్య బాప్టిజం పుచ్చుకున్నరోజే నేర్చుకున్నాడు , 'దయగలవారై, కరుణగలవారై', అని. తనే ఒక్కంత భుజం మీద వేసుకుని బయలు దేరాడు సిక్ బే వరకూ. వెనుక ఇంకో ఇద్దరు వెంట పడ్డారు.
వీడికి వారి మాటలు 12 అడుగుల నూతి లోంచి వస్తున్నట్టు వినిపిస్తున్నాయి.
శరాఘాతం అని చదివాడు, లక్ష్మణుడికి బ్రహ్మాస్త్రం తగిలిన విధానం. అలాగే పడి పోయాడు. ఎవరో ఇద్దరు నాగమణి రూమ్ దగ్గరకు తీసు కెళ్ళి బెడ్డు మీద పడేసారు. ఎండ తీవ్రత మొఖం మీదే పడుతుంది. సందడిలో ఎవ్వరూ చూడ లేదు. కదిలే ఓపిక కూడా లేదు. నోరు పిడ్చకట్టి, నాలిక చివర దాకా ఎండిపోయి, నొప్పిగా ఉంది .
మేడం వచ్చారు. మళ్ళీ నొప్పా వీడికి. ఏం మాయ నొప్పి. ఎరా మళ్ళీ నొప్పా అని తనను చూసింది. అంత చిరాకు ఒక్క క్షణంలో పోయింది ఆమెకు. ఎవరు నటిస్తున్నారు ఎవరు నొప్పితో ఉన్నారో చెప్పడం లో ఆమె ఫస్ట్. రోజూ ఆమె చూసే సిక్ పేషెంట్లో ఒకరికి నిజంగా జబ్బు ఉంటే 4 ది అయితే భయం లేక నటనే.
వీడి పరిస్తితి చూసింది. నిజమే బాగా నొప్పిలో ఉన్నాడు. మొఖం మీద పొడి తనం వచ్చేస్తుంది. తడి గుడ్డతో మొఖం కడిగింది, నీడలోకి ఈడ్చి ఆలోచనలో పడింది.
చొక్కా పైకి ఎత్తి చూసింది. ఎరా కక్కు కున్నావా, ఔను. ఏం లేదు కడుపులో, ఔను. ఎంత సేపటినుండి, ఉదయం పీటి . మరి రాలేదు ఏమీ, నిశ్శబ్దం.
స్కూళ్లో వాన్ లేదు ఆరోజు. ఊరికి తీసుకెళ్ళే ఉపాయం లేదు. ఫోన్ చేసే అవకాశం కూడా లేదు.
తనే వీడికి సేవ. అమ్మాని మేడం వచ్చింది, ఆవిడ తనకు రూమ్ మేట్.
ఉదయం బాగున్నాడే , సిల్లీ ఫెలో ఏమయింది. పాపం అని పొట్ట ఒక సారి చూసి ప్రశ్నార్థకం గా చూసింది. గోడకు చేర్చి మందు ఇచ్చారు , ఇచ్చిన క్షణం లో మిస్సైల్ లాగా బయటికి వచ్చేసింది.
విస్తూ పోయారు. ఇది వీడి సంగతి, నెట్టి మీద ఒక దెబ్బ ఎరా ఊసేసేవా అని. కాదు అంటున్నాడు కిట్టు. మళ్ళీ ఒకటి ఇస్తా బయటికి వస్తె తంతాను అని.
రెండో మాత్ర ఇచ్చారు. నోరు తెరవలేదు కిట్టు, మాత్ర బయటికి వచ్చి నోట్లోనే ఉంది. అప్పటికి అర్థం అయ్యింది, తీసే మన్నారు. ఇంకా మాత్ర వేసే ప్రయత్నం ఆపారు.
ఇద్దరూ చేసేది లేక బయటికి వెళ్లిపోయారు. నీరెండ విపరీతం గా ఉంది. గది ఉక్క పోస్తుంది. వేడికి చెమట పడుతుందా, నొప్పికి పడుతుందా చెప్పని స్థితి.
ఎదురుగా నీలగిరి చెట్లు గాలికి ఊగుతున్నాయి. గాలి వాసనకి ఎండిన ముక్కు పుటల్లో ఘాటుగా ఉంది.
ఎవ్వరూ గుర్తు రావటం లేదు. ఆ రోజు పరీక్షకు చదువుకున్నవి ఏమీ గుర్తు లేవు. కాశ్మీర్ ప్రయాణం లో "ఉద్ధంపూర్ గాలి నైట్రస్ ఆక్సైడ్ " అనే పదం తప్ప. ఉద్దంపూరు పదాన్ని మరే మరే అనుకుంటున్నాడు.
రాత్రి పొద్దు పోయింది. ఆశగా వీడికో సం మరోసారి పాలు తెచ్చారు నర్స్ మేడం.
అమ్మాణి అంటుంది 'నాగమణి ఎన్ని సార్లు తెస్తావ్'. ఆ పాత రెండు గ్లాసులు అక్కడే ఉన్నయ్ అని. కొంచెం తాగితే పడుకుంటాడే అంటుంది నర్సు మేడం.
చీకట్లో టార్చ్ పట్టుకుని మెస్ వరకూ పోయింది. గట్టిగా అరుస్తూ అజమాయిషీ చేస్తుంది మెస్ లో ఎవరి మీదో. పాలులో ఏమి కలపవద్దు అన్నానా అని కేకలు పెడుతుంది.
మళ్ళీ వేరేగా స్వచ్చమయిన పాలు వేడి చేయిస్తున్నారు. చీకట్లో ఒక చేత్తో పాలు ఒక చేత్తో టార్చ్ తో నడుచుకుంటూ వచ్చి, వేడి వేడి పాలు తీసుకుంటే తాగుతుందిరా అని కిట్టు బెడ్డు పక్కన పెట్టింది ఆశగా.
మేడం కస్టం చూసి ఒక చుక్క తాగాడు. వెంటనే మళ్ళీ మిస్సైల్ లా బయటకి వచ్చేసింది. వీస్తూ పోయారు వాళ్ళిద్దరూ.
నైట్ గౌన్లు వేసుకుని వీడి పక్కనే బాతాఖానీ వేస్తున్నారు.
మధ్యలో వచ్చి వీడిని చూస్తూనే ఉంది రాత్రంతా మేడమ్. పడుకోరా అని పక్కనే కొంత సేపు కూర్చుంది. పల్స్ చూసింది, నొప్పి ఎక్కువ వస్తే మళ్ళీ లేపు అని.
నాకు చెప్పకుండా చావకు రోయి అని. నవ్వుకుంటూ రూమ్ లోకి వెళ్ళి పోయింది.
వెన్నెల రాత్రులు. ఎదుట ఉన్న దృశ్యం, గాలికి ఊగుతున్న నీలగిరి చెట్లు . పక్కనే చిన్న దారి, దారి మెలిక తిరిగి మెస్ వరకు వెళుతుంది. ఎల్లారావు ఇంకో మనిషి పెద్ద వంట డేక్సాను కడుగుతున్నారు. ఆ రోజుకు చివరికి వారి పని అయినట్టే.
లౌకిక ప్రపంచం వెండి తెర మీద సినిమా లాగా అనిపిస్తుంది. గాలి వీస్తుంటే ఘాటు వాసనకి ఊపిరి తీసుకోవాలి అని గుర్తు కొస్తుంది లేక పోతే ఆపేసే వాడే.
తనకు తెలియకుండా పొట్టలో గుండ్రంగా చుట్టుకున్న పేగు కదిలింది. ఆకాశాన్ని తాకిన బాధలో రీలు కట్టయ్యినప్పుడు
ఎదుట వెండితెర కనిపిస్తుందే అలా ప్రపంచం మొత్తం ఒక రంగస్థలము గా ఒక్క సారి కనిపించింది.
లైట్స్ ఔట్....
కళ్ళు మూత పడ్డాయి. ఎదుట చీకటి. గాలి వేస్తుంద్ ఇంకా. శబ్దం లేదు. తనకు బాహ్య ప్రపంచంలో ఉన్నవన్నీ వదిలేసి వచ్చిన భావం. తన ట్రంకు పెట్టి, తువ్వాలు, 521 నంబరు కంచం, పుస్తకాల సంచి, బకెట్ ఒక్కకటి గుర్తు చేసుకుంటూ వదిలి వేస్తున్నాడు మనసులో.
కిరణ్, విరాట్, అంతా వేగంగా వెళ్ళే రైల్లో స్టేషన్ మీద ఉండిపోయిన ప్రయాణికుల్లా దూరం వెళ్తున్నారు.
పెద్ద గుడి గంట కొట్టిన తరువాత వచ్చే శబ్దం మారు మోగుతుంది చెవుల్లో.
ఎప్పుడో వదిలిన ఊరు, ఊర్లో కన్నవారు ఏమో లీలగా గుర్తు కూడా రాని ఆలోచన. వారు కూడా ఒక గుహలోని వెలుతురు చుక్కలాగా దూరం అయిపోయారు.
శరీరం జలాన్ని వదిలేస్తుంది. సిగ్గు అనిపించకుండానే వంటిలొని నీరు బయటకు వచ్చేసింది నోట్లోనుండి , ఇంకా..
ఐదు భూతాలు... జల వాయు అగ్ని భూ ఆకాశం ఒక్కొకటిగా పోతున్నాయి.
ఊపిరి పూర్తి స్థాయి నుండి చిన్న చిరు గాలిలా తగ్గింది. వళ్ళు, అందాకా వెచ్చగా ఉన్న రూమ్ ఇప్పుడు బాగా చలి వేస్తుంది కూడా !
నీట్లో చేపకు నీరు ఎలా ఉంటుందో
తెలియనట్టు, ఊహలో నిరంతరం మునిగి ఉండే మనసుకు ఊహ ఆగితే ఊహ ఏమిటో అర్థం ఔతుంది.
ఆపితేనే తెలుస్తుంది వెలుతురులో సదా ఉన్నామని. ఊహ ఆగింది ఒక క్షణం. నొప్పి పూర్తిగా పోయింది. వేడీ, చలీ పోయాయి. ఆకలి, ఘాటుగా ఉన్న వాసనా పోయాయి.
మది శూన్యం అయి మహా ఆనందం నిండి పోతుంది. తేలికగా గాల్లో తేలినట్టు ఉంది.
వేసవిలో తెల్లటి దుప్పటి కప్పిన నిండు వెన్నల లాంటి చల్లటి వెలుతురు మాత్రం ఉంది.
తృప్తిగా ఉంది.
దీపానికి వెలుతురు నింపే
జ్యోతిర జ్యోతి లో తేలిపోతున్నాడు.
ఒక్క సారిగా కుదుపు, గట్టిగా లెంప దెబ్బలు కొడుతున్నారు, చల్లటి నీరు మొఖం మీద వేసి నోరు తడి చేస్తున్నారు.
ఎత్తి గోడ వాలుగా నిలిపి కదిపి లేరా లేరా ఎదవ ఒక్క నిమిషం బయటి వెళ్తే ఇంతలో ... ఏదో అరుపులు.
మొఖం మీదీ టార్చ్ వేస్తున్నారు.
మళ్ళీ తీవ్రమయిన నొప్పి, ముక్కు పుటల్లో ఘాటు గా వాసన.
కిట్టు నీ లేపుతున్నారు మేడం.
నా చేతిలో చస్తావారా.
కళ్ళు తెరిచాడు.
నొప్పి మళ్ళీ మొదలైంది.
పునరపి మరణం పునరపి జననం.
