వీర్ తుమ్...

 వీర్ తుమ్... 

మరుసటి రోజంతా కాలు కాలిన పిల్లిలా తిరిగాడు ఆఫీసు రూముల చుట్టూ. పోస్టు వస్తుందేమో అని, టెలిగ్రామ్ వస్తుందేమో అని, ఫోను వస్తుందేమో అని. 

మధ్యాహ్నం రెండున్నర కి పోస్టు వచ్చింది. కిట్టూ బెల్లు కొట్టే చోటు మీద ఉన్న వంతెన పై నుండి చూశాడు. పరుగెత్తుకెళ్లాడు. నేషనల్ కి తను సెలెక్ట్ అవ్వలేదు. రెండో స్థానం వరకే. ఈ విషయం జానీ కి చెప్పాలి లేకుంటే తను పాపం వెళ్ళిపోతుంది. డీలాగా భుజాలు దించుకుని వెళ్ళిపోయాడు. 

స్నాక్స్ బెల్లు కొట్టింది రోజక్క. ఎప్పటిలా వేగంగా కాకుండా కాళ్లు ఈడ్చుకుంటూ బయలుదేరాడు. ఆఫీసు గుమ్మం దిగి వెళ్ళే టైముకి ఫోను. స్టాఫ్ ఎవరో మాట్లాడుతున్నారు. స్టెనో అని ఒకరు ఉండేవారు.  తెల్లటి  చొక్కాలు ఇన్సర్ట్ చేసుకుని ఆయనకు యూనిఫాం లా వేసుకునే వారు. 

రేయ్ కిట్టు. నిన్ను నేషనల్ కి రమ్మని ఫోను. మన రీజియన్ లో ఎవరో రావటం లేదు అంట. మంచి ఛాన్సు కొట్టావ్. జనవరి 16-18 తేదీల్లో చండీ గడ్ లో. 

అయోమయం కొంప దీసి జానీ డ్రాప్ అయితే తనకు వచ్చిందా. జైలు లాంటి నవోదయ మీద విపరీతమైన కోపం. ఫోన్ ఎలా. పారిపోయి చేస్తే ? 

పెద్ద గొడవే అవుతుంది. ఎవరికి చెప్పేది. తాతయ్య సార్, అవులిస్తే పేగులు లెక్క పెట్టేస్తారు. కాదు నర్సు మేడమ్. వెళ్ళాడు. మేడమ్ ఇంకో నవోదయ కి ఫోను ఎలా చేస్తారు అని. నాకంత సీను లేదు. వెళ్ళి వైస్ ప్రిన్సిపాల్ నో ప్రిన్సిపాల్నో అడుగు. 

భావ నారాయణ ప్రిన్సిపాల్ . నారాయణ బావ అని కూడా అంటారు కొమ్మాదిలో. ముందటి లాగ వాగ్ధాటి, పిల్లల్తో మమేకం అయ్యే రకం కాదు. ఒక్క రోజు ఎవరితో మాట్లాడుతూ కనిపించలేదు. 

మిగిలింది శ్యామ్ ప్రసాద్ సార్. కొత్త. ఆయన దగ్గర కారు ఉంది. 

కొత్త క్వార్టర్ల బయట తచ్చాడాడు. ఆయన వస్తే చూద్దామని. 

సాయంత్రం ఆరు. పోపు వేసి వంటలు చేస్తున్నారు క్వార్టర్లలో ఉన్న వారు. సువాసనకు అమ్మ గుర్తుకొస్తుంది. కిట్టు కి ఎక్కడలేని దిగులు సాయంత్రం కమ్ముకున్న వర్షపు మేఘంలా కొట్టుకొచ్చేస్తుంది. 

వెనుక

పొంపాయ్. 

పొంపాయ్. 

అంటు హారను. 

ఫియట్ పద్మిని కారులో జల్సాగా శ్యామ్ ప్రసాద్ సార్. 

తప్పుకున్నాడు. చేతులు కట్టుకుని పక్కన నిల బడ్డాడు. 

హుషారుగా ఆయన. 

ఏం కావాలి? 

కిట్టు పేరు తెలీదు. 

కిట్టు ముఖంలో కలత చూసాడు ఆయన. 

ఏం కావాలి బాబు అన్నాడు కారులోనే కిటికీ ఇంకా దించి. 

అది సార్. అర్జెంట్ గా ఫోన్ చేయాలి. 

ఓ వంట్లో బాలేదా బుగ్గ మీద చెయ్యి వెనుక భాగం పెట్టి అడిగాడు ఆయన. 

పరవాలేదు. ఒక్క సారి ఫోను. 

ఓ ఎస్. 

కారు పార్క్ చేశాడు. కం. ఆయన ఇంట్లో కి తీసుకు వెళ్ళాడు. ఈల వేస్తున్నాడు హుషారుగా. 

ఎర్ర రంగు ఫోను. చక్రం తిప్పితే నంబరు కలిసే రకం. 

తన కారు, తన ఫోను ఆయనకు సరదా అని అర్థం అయ్యింది కిట్టుకి. 

కూర్చో. 

నంబర్ చెప్పు. 

నంబర్ తెలీదు సార్.

పెద్దాపురం  నవోదయకు చెయ్యాలి. ఓహ్ ఎస్.

ఇక్కడికి వచ్చాక లాంగ్ డిస్టెన్స్ ఫోన్ చెయ్యనే లేదు. ఏదో వెతుకుతున్నాడు. 

దుక్క లాంటి బుక్కు బయటకి లాగాడు. దీన్ని ఫోను బుక్కు అంటారు. అంటే ఇందులో అందరి నంబర్లను రాసి పెడతారు. తెలియని వారికైనా ఇలా ఫోన్ చేసి మాట్లాడొచ్చు. 

కిట్టు చేతిలో పెట్టి ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోయాడు ఆయన. 

కిట్టు వెతికాడు గబ గబా. సాయంత్రం 7 అవుతుంది. అంటే సెల్ఫ్ స్టడీ సమయం. 

దొరికింది. చేతిమీద పెన్నుతో రాసాడు. 

సార్. ఇదిగో. 

ఆయన నంబర్ కొడుతున్నారు.   పెద్దాపురం JNV? 

ఒకే కిట్టు, కుట్టు వైపు చూసి ఎవరికి పిలవాలి అని. 

జానీ పేరు చెప్పటానికి జంకు. పద్మజ మేడమ్, బయాలజీ. అని చెప్పాడు.

మళ్ళీ చెయ్యమని పెట్టేసారు. 

యే క్లాస్. చెప్పాడు. 

మొన్న కేరళ వెళ్ళావు నువ్వేనా. 

ఔను అన్నాడు.

బ్యూటిఫుల్ ప్లేస్. అక్కడే ఫస్ట్ అపాయింట్మెంట్. ఏదో తోటివాడితో మాట్లాడుతున్నట్టు చెప్పుకుంటూ పోతున్నారు. 

ఫోను.

ట్రింగ్...ట్రింగ్...

ఆయన ఎత్తలేదు. 

ఎత్తు. 

కిట్టు ఎత్తాడు. 

ఫోను అవసరానికి చెయ్యడం అదే మొదలు. 

వైస్ ప్రిన్సిపల్ హౌస్ JNV కిక్తంపాలెం అన్నాడు. ఎత్తి.

పద్మజ మేడం. కిట్టూ నువ్వేనా ? ఔను మేడమ్ . 

ఆవిడ వెంటనే. ఇదిగో జానకీ, కిట్టూ.. అని వెళ్ళిపోయింది. 

జానీ. జానీ ముందు నాకు నేషనల్ రాలేదు. మళ్ళీ ఫోన్ చేసి రమ్మని చెప్పారు. 

ఔనా. అయితే నేను కూడా వస్తాను. 

వర్షం కురిశాక మల్లె పందిరి కింద గాలి వీచి నీటి చుక్కలు జల్లినట్టు నవ్వుతుంది. జానీ.. 

బరువు దించినట్టు అయ్యింది. 

నువ్వు నో చెప్పలేదా? 

ఒకే, అంటే ఎవరో రావటం లేదు అన్నమాట. 

ఒకే. నేనుకూడా వస్తాను అయితే. 

వేరే ఒక్క మాట చెప్పే ధైర్యం లేదు. 

గుడ్ న్యూసే. 

కిట్టు మొహంలో ఆనందం. 

శ్యామ్ ప్రసాద్ రిలీవ్ అయ్యారు. 

ఆల్ సెట్ ? అన్నారు. 

కిట్టు ఎస్ సార్. 

గుడ్ చాప్. 

బయటికి వచ్చిన కాసేపటికి. కిట్టు గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది. 

తను చేసిన పని తనకే నమ్మశక్యంగా లేదు. ఇంత పెద్ద వాళ్లింటికి వెళ్లి,  ఫోన్ చేసి, ఇంకో నవోదయతో మాట్లాడాడు.

అలా మళ్ళీ ప్రయాణం పడింది. 

ఇంటికి ఉత్తరం రాసేవాడు కాదు కిట్టు. ఇప్పుడు పసుపు రంగులో పావలా కార్డు మీద రాస్తున్నాడు. 

పూజనీయులైన అమ్మకు నాన్నకు, నన్ను జాతీయ స్థాయి సైన్స్ ఎగ్జిబిషన్ కి పిలిచారు. అసలు ఎంపిక కాలేదు అనుకున్నాను, కానీ నన్ను కూడా రమ్మని ఫోను ద్వారా చెప్పారు. సంక్రాంతి తర్వాత చండీగఢ్ వెళ్ళాలి. నాతో కేరళ 

వచ్చిన వారు కూడా వస్తున్నారు. అవసరమయిన బట్టలు, కొంచెం తినే వస్తువులు తయారుగా ఉంచండి.

మళ్ళీ ఎగ్జిబిట్ కి రంగులు వేసుకుని, కిరోసిన్ స్టవ్ వత్తులు, దానికి అవసరమయిన సరంజామ డబ్బాల్లో పెట్టుకుని తయారు అయ్యాడు. 

చివరి రోజు నాన్నని, తనను స్టాఫ్ రూమ్ లోనికి పిలిచారు అన్నమయ్య సారు. రూములో డ్రైవర్ అన్నయ్య కూడా. 

చండీగఢ్ వెళ్ళే ప్రయాణానికి పథకం అన్నమాట. 

కిట్టు శీతాకాలం సెలవులకి ఎగ్జిబిషన్ డబ్బా పట్టుకుని ఇంటికి వెళ్ళాలి. అలా వెళ్ళాకా,  పెద్ద పండుగ మరుసటి రోజు డ్రైవర్ అన్నయ్య స్కూల్ వాన్ లో కిట్టు ను ఇంటి దగ్గర నుండి సార్ ఇంటికి వరకు తీసుకు వెళ్తాడు. సార్ నంబర్ 543465. సున్నా 891 కొట్టాలి లాంగ్ డిస్టెన్స్ అయితే. 

అక్కడ వైజాగులో మ్యూజిక్ సార్ తనను ట్రైన్లో గచ్చి బౌలి నవోదయకు చేరుస్తారు. 

అక్కడ నుండి గ్రూపులో చండీ గడ్ ప్రయాణం. 

అందరికీ అర్థం అయ్యాక. అందరూ ఒప్పుకున్నాక కిట్టు 1996 సెలవులకి తన బట్టలతో పాటు, ఒక కిరోసిన్ పొయ్యి, రెండు గ్లాసు పిప్పెట్లు, రెండు గ్యాసు పొయ్యి రబ్బర్ గొట్టాలు,  ఒక కాగితపు గుజ్జు తో చేసిన కొండ, ఎల్. ఈ.డీ బల్బులు, రెండు నిప్పో బ్యాటరీలు, ఒక బాటిల్ కిరసనాయిలు తో ఇంటికి చేరాడు.

1996 డిసెంబరు 15. 

కథ ఇంక భారతీయ రైలుకు...